سپس شارح گويد : اگر مصنّف كلام در اسم منقوص را برمقصور مقدّم مىداشت شايسته‌تر و سزاوارتر مىبود . شارح هادى در وجه اين اولويّت گفته است : زيرا اسم منقوص بمعرب نزديك‌تر از مقصور است زيرا برخى از حركات اعرابى برآن داخل شده ولى برمقصور هيچيك داخل نمىشود . قوله : فى كون آخره ياء خفيفة : ضمير در « آخره » به الثّانى راجع است . قوله : و نصبه ظهر : ضمير در « نصبه » به الثّانى راجع است . قوله : لخفّته : ضمير مجرورى به « نصب » كه مراد از آن فتحه است راجع مىباشد . قوله : و رفعه ينوى : ضمير مجرورى در « رفعه » به الثّانى عود مىكند . قوله : اى يقدّر فيها : ضمير در « فيها » به ياء راجع است . قوله : و لو قدّمه على المقصور : ضمير فاعلى در « قدّمه » به مصنّف و ضمير مفعولى به منقوص راجع است . قوله : كان اولى : ضمير در « كان » به تقديم منقوص برمقصور راجع است . قوله : لانّه اقرب الى المعرب : ضمير در « لانّه » به منقوص عود مىكند . قوله : لدخول بعض الحركات عليه : ضمير در « عليه » به منقوص عود مىكند . متن : « 49 » و اىّ فعل آخر منه الف * او واو او ياء فمعتلّا عرف تجزيه و تركيب اىّ : شرطيّه ، مضاف ، مبتداى اوّل . فعل : مضاف اليه . آخر : مبتداء دوّم .